...στον πεζόδρομο της οδού Ακταίου, στο Θησείο, στον ίσκιο της Ακρόπολης, σ' έναν τόπο υψηλού κραδασμού, ιστορίας, μνήμης και πολιτισμού...

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
...όπου το ΕσωΘέατρο παρουσιάζει δικές του θεατρικές παραγωγές έχοντας ως βασική μέριμνα τη θέαση της «έσω πραγματικότητας».

Κριτικές

ligeros
Νίκος Λυγερός

Η διασκευή του Προύσαλη δεν κατάφερε μόνο να αποδώσει το έργο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, αλλά και να μην τον προδώσει. Κράτησε τα νοητικά σχήματα της ψυχολογίας, του διαλόγου και της ανάκρισης που λειτουργεί μαιευτικά ως κάθαρση του Ρασκόλνικοφ, ακόμα και αν έχει περισσότερο το ύφος του Ηράκλειτου παρά του Σωκράτη. Και με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουν η διασκευή και η σκηνοθεσία να τοποθετήσουν αυτό το τεράστιο έργο σ' έναν τόσο μικρό χώρο. Διότι ασχολήθηκαν μόνο και μόνο με τον πυρήνα του έργου, ο οποίος μελετά τον εσωτερικό κόσμο της ψυχοσύνθεσης μας. Αν δεν χρειάστηκαν περισσότερο, είναι γιατί αυτός αρκεί για την ψυχή. Ο ανακριτής ξέρει να ερευνά. Ο Ρασκόλνικοφ μαθαίνει και πιστεύει. Ο δάσκαλος και ο μαθητής παλεύουν για την ανθρωπότητα με την ανθρωπιά, δίχως ελπίδα, αλλά όχι απεγνωσμένα. Το έγκλημα δεν είναι η τιμωρία και η τιμωρία δεν είναι έγκλημα. Δεν υπάρχει και ρωμαϊκό δίκαιο με το περίφημο Dura lex, sed lex.

Και η διασκευή και η σκηνοθεσία μέσω της απλότητας και της λιτότητας έδωσαν έμφαση στη μυστικιστική σκέψη του Ντοστογιέφσκι. Ο άνθρωπος δεν υπάρχει μόνο διότι σκέφτεται, αλλά επειδή υποφέρει. Η σχέση του Ρασκόλνικοφ με τη Σόνια είναι άκρως ενδεικτική, ακόμα και την ώρα της ομολογίας. Η Σόνια ξέρει πόσο υποφέρει ο Ρασκόλνικοφ και αυτή θα τον αγκαλιάσει. Δεν κοιτάζει μόνο τον εγκληματία, βλέπει και τον τιμωρημένο. Εδώ βρίσκουμε ένα άλλο νοητικό σχήμα που συνδυάζεται με το πρώτο του ανακριτή Πορφυρή. Ο δράστης βρίσκεται ανάμεσα στη γνώση χαι στην αθωότητα. Προβληματίζεται ως δίκαιος και εξετάζει τα όριά του. Ενώ πίστευε ότι μπορεί μόνος του να δημιουργήσει τον κόσμο του, ακόμα και το εσωτερικό του, ο δίκαιος μετά από το έγκλημα του, την υπέρβαση του, δεν μπορεί να λυτρωθεί παρά μόνο με τη γνώση και την αθωότητα. Τα δύο ζευγάρια λειτουργούν με ασύμμετρο τρόπο. Η αθώα διαβάζει τη βίβλο. Ο ανακριτής διαβάζει το κείμενο. Όμως και οι δύο διαβάζουν την ψυχή του Ρασκόλνικοφ. Ο ένας νοητικά και η άλλη συναισθηματικά. Και καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να σωθεί.

Έτσι η τιμωρία δεν αποτελεί το τερματικό στοιχείο του έργου. Είναι το ενδιάμεσο που άγγιξε και τον Καμύ όπως το έγραψε στο μύθο του Σίσυφου. Η έλλειψη ελπίδας δεν σημαίνει απελπισία. Η καταδίκη του ενόχου είναι η απελευθέρωση του δίκαιου. Αυτό βλέπουμε και στα μάτια του Δραγάτση. Φωτισμένος και φωτεινός διασχίζει το σκοτάδι για να ξαναβρεί την ουσία της ανθρωπότητας, δηλαδή την ανθρωπιά του ανθρώπου, σε μία μαγική παράσταση και αναπαράσταση.

Νίκος Λυγερός

STUDIO ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
STUDIO ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

(ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ)

...όπου το ΕσωΘέατρο προετοιμάζει αυριανούς ηθοποιούς, επιχειρώντας όχι μόνο να τους καταρτίσει επαρκώς, αλλά παράλληλα να τους καλλιεργήσει ψυχικά, ώστε πράγματι να «ποιούν ήθος» και να το διδάσκουν με τη στάση και το παράδειγμά τους.